HTU® Industries is voortgekomen uit de samenwerking tussen twee ervaren wetenschappers, Ir. Jaap Naber en Dr. Ir. Frans Goudriaan. Samen ontwikkelden zij de Hydrothermal Upgrading (HTU®)-technologie, voortbouwend op meer dan honderd jaar internationaal onderzoek naar de hydrothermale omzetting van biomassa als duurzaam alternatief voor fossiele grondstoffen.

De ontwikkeling van de HTU®‑technologie kent een lange en zorgvuldig opgebouwde geschiedenis. De wetenschappelijke basis werd gelegd in 1910, toen de Duitse chemicus Friedrich Bergius aantoonde dat organisch materiaal onder hoge druk en temperatuur in water kan worden omgezet in energierijke vloeibare stoffen. Zijn werk vormde de eerste wetenschappelijke onderbouwing voor wat later bekend zou worden als hydrothermale conversie. In 1931 werd Bergius, samen met Carl Bosch, onderscheiden met de Nobelprijs voor Scheikunde voor hun baanbrekende werk op het gebied van hoge‑drukprocessen.

Sindsdien is wereldwijd onderzoek gedaan naar de toepassing van deze principes voor de productie van vloeibare energie uit biomassa.

Na de oliecrisis van de jaren zeventig kreeg dit onderzoek een sterke impuls. Binnen Shell werd besloten om grootschalig te investeren in alternatieven voor ruwe olie om de afhankelijkheid van fossiele grondstoffen te verminderen. Daarbij werden verschillende conversieroutes onderzocht, waaronder vergassing met Fischer‑Tropsch‑synthese en Hydrothermal Upgrading (HTU®). HTU® bleek al snel een veelbelovende route. Het proces maakt het mogelijk om natte biomassa — zoals hout, veen of organische reststromen — rechtstreeks om te zetten in biocrude, zonder het energie‑intensieve droogproces dat veel andere technologieën vereist. Experimenten onder hoge druk (150–200 bar) en temperatuur (300–350 °C) toonden aan dat een groot deel van de zuurstof uit biomassa wordt verwijderd in de vorm van water en CO₂, waardoor een energierijk product ontstaat.

In de jaren tachtig werd het proces verder uitgewerkt, getest in continue pilots en economisch geëvalueerd. Deze analyses lieten zien dat HTU®, in combinatie met opwaardering via hydrodeoxygenatie, technisch en economisch concurrerend kon zijn met fossiele brandstoffen.

Ondanks de veelbelovende resultaten werd de ontwikkeling eind jaren tachtig en begin jaren negentig tijdelijk stopgezet. De belangrijkste oorzaak was de extreem lage olieprijs in die periode, waardoor grootschalige doorontwikkeling commercieel minder aantrekkelijk werd geacht. De opgebouwde kennis, patenten en onderzoeksresultaten bleven echter behouden. De maatschappelijke aandacht voor duurzaamheid, milieubescherming en klimaatverandering groeide wel.